Este blog pretende contribuír a salvar palabras de noso que teñan a punto de morrer porque a xente nova nun las conoce ou cuase nun las usa.

Agradecemos a colaboración de todos. Podedes aportar palabras novas, comentar as esistentes ou faceryes correccióis. Tamén podedes amecer datos interesantes sobre as palabras que recoyamos: exemplos d'uso, acepcióis diferentes, comentarios sobre a construcción gramatical ou cualquera outra cousa que vos pareza relevante.

Solo admitimos palabras que nun teñan xa recoyidas nestas recopilacióis:

- Suárez Fdez., X. M. (1996): Vocabulario de Mántaras (Tapia).
- Díaz López, J. & M. García Galano (1996): Vocabulario d'A Roda.
- Fernández Vior, J. A. (1998): Vocabulario da Veiga.
- Álvarez Lebredo, M. C. (2003): "Pequena contribución léxica al galego asturiano".

Nel índiz alfabético d'etiquetas podedes topar fácilmente as que vamos publicando.

Amáis de palabras, recoyemos ditames y espresióis. Podedes enviar as vosas contribucióis por medio dun comentario a unha entrada concreta, ou a este correo:
currosenriquez.castellano@gmail.com

¡SALVEMOS EL GALEGO-ASTURIANO!








domingo, 23 de marzo de 2014

LORLORLOR




Interxección cua que s'arromenda el ruido que se fai al falar muito y sin xeito


Ex.: Xan púxome a cabeza tolla. Nun calla. Ta todo el día con hestorias y que si esto y aquello, y lor-lor-lor.




[Gracias a Iván de Cazarón por esta aportación, pol exemplo y a esplicación d'uso. Lor-lor-lor é unha variante da onomatopeya larlarlar (ou lar-lar-lar), que xa  taba recoyida en SUÁREZ FERNÁNDEZ (1996) . Ta relacionada con outras palabras de noso, como "lareta", "laretar" y mesmo "larán", qu'eu xa recoyera en ÁLVAREZ LEBREDO (2003). Todas tan relacionadas morfolóxica y semánticamente con 'falar': lareta é a persona que nun cala, que fala muito; laretar é  falar muito, sobre todo nel sentido de contar chismes, tar de conto cos vecíos; larán significa 'baruyo' y pode que tamén teña relacionada etimolóxicamente coas outras palabras. Todas parecen derivarse d'esa voz onomatopéyica 'lar', que, por outra parte, coincide coa terminación del verbo 'falar' (del mesmo xeito qu'a forma utilizada nas linguas vecías -blablablá- coincide coa última sílaba del verbo castellano 'hablar'). É curioso que todas as linguas occidentales usen a onomatopeya bla col mesmo valor: portugués / asturiano / galego / castellano: blablablá; inglés: blah blah; italiano / alemán: bla bla... El noso sería un caso único. Temos que conservar esta forma pra que nun quede nel esqueicemento.]


Ningún comentario:

Publicar un comentario